പ്രമുഖ പെന്തക്കോസ്ത് സഭാ നേതാവ് ഒരു പൊതുപരിപാടിയിൽ നിലവിളക്ക് കൊളുത്തി ഉദ്ഘാടനം ചെയ്തതായി പ്രചരിച്ച ദൃശ്യങ്ങളും അതിനെത്തുടർന്നുള്ള പ്രതികരണങ്ങളും പെന്തെക്കോസ്ത് സമൂഹത്തിൽ ഒരു ചർച്ചയ്ക്ക് വഴിതുറന്നിരിക്കുകയാണ്.
എന്നാൽ ഒരു വ്യക്തിയുടെ ഒരു പ്രവൃത്തിയെ അനുകൂലിക്കുകയോ എതിർക്കുകയോ ചെയ്യുന്നതിനു മുമ്പ് അതിനു പിന്നിലുള്ള വലിയ ചോദ്യം പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്:
• നിലവിളക്ക് എന്താണ്?
• വിളക്ക് ഒരു മതചിഹ്നമാണോ?
• ബൈബിൾ വിളക്കിനെ എങ്ങനെ കാണുന്നു?
• വൈദ്യുതിവിളക്ക് ഉപയോഗിക്കുന്നത് സ്വീകാര്യവും എണ്ണവിളക്ക് കൊളുത്തുന്നത് അസ്വീകാര്യവുമാകുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്?
ഈ ചോദ്യങ്ങളാണ് ഇവിടെ പരിശോധിക്കുന്നത്.
- നിലവിളക്ക് എന്താണ്?
കേരളീയ ജീവിതത്തിൽ വളരെ പഴക്കമുള്ള ഒരു പരമ്പരാഗത എണ്ണവിളക്കാണ് നിലവിളക്ക്. എണ്ണ നിറച്ച പാത്രത്തിൽ തിരിയിട്ട് കത്തിക്കുന്ന ഒരു പ്രകാശോപകരണം എന്നതാണ് അതിന്റെ അടിസ്ഥാന സ്വഭാവം.
എന്നാൽ കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക-മതചരിത്രത്തിൽ നിലവിളക്കിന് കേവലം “വെളിച്ചം നൽകുന്ന ഉപകരണം” എന്ന അർത്ഥം മാത്രമല്ല ഉണ്ടായിട്ടുള്ളത്. ക്ഷേത്രാചാരങ്ങളിലും മതപരമായ ചടങ്ങുകളിലും അത് ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. അതേസമയം ഇന്ന് വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങൾ, സർക്കാർ പരിപാടികൾ, സാംസ്കാരിക സമ്മേളനങ്ങൾ, സാമൂഹിക സംഘടനകളുടെ യോഗങ്ങൾ തുടങ്ങിയ മതേതര വേദികളിലും “ഉദ്ഘാടനം” എന്ന സാംസ്കാരിക പ്രതീകമായി നിലവിളക്ക് ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു.
അതിനാൽ “നിലവിളക്ക് = ആരാധന” എന്ന സമവാക്യവും, മറുവശത്ത് “നിലവിളക്കിന് ഒരു മതപരമായ അർത്ഥവുമില്ല” എന്ന വാദവും ഒരുപോലെ ലളിതവൽക്കരണങ്ങളാകാം. ഒരു വസ്തുവിന്റെ അർത്ഥം അതിന്റെ രൂപത്തിൽ മാത്രമല്ല; അത് ഉപയോഗിക്കുന്ന സാഹചര്യത്തിലും ഉദ്ദേശ്യത്തിലും അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
- വേദപുസ്തകവും വിളക്കും
വിളക്ക് എന്ന ആശയം ബൈബിളിന് അന്യമല്ല. മറിച്ച് പഴയനിയമത്തിലും പുതിയനിയമത്തിലും വിളക്കും വെളിച്ചവും ശക്തമായ പ്രതീകങ്ങളാണ്.
പുറപ്പാട് 25:31–40-ൽ സമാഗമനകൂടാരത്തിനുവേണ്ടി സ്വർണ്ണനിലവിളക്ക് (Menorah) നിർമ്മിക്കാൻ ദൈവം നിർദേശം നൽകുന്നു. ഏഴു വിളക്കുകളുള്ള അതിന്റെ രൂപകല്പനപോലും വിശദമായി നൽകപ്പെടുന്നു. ലേവ്യപുസ്തകം 24:2-ൽ വിളക്ക് നിരന്തരം കത്തിക്കേണ്ടതിനായി ശുദ്ധമായ ഒലിവെണ്ണ കൊണ്ടുവരാൻ കല്പിക്കുന്നു. സങ്കീർത്തനക്കാരൻ പറയുന്നു: “നിന്റെ വചനം എന്റെ കാലിന്നു ദീപവും എന്റെ പാതയ്ക്കു പ്രകാശവും ആകുന്നു.” (സങ്കീർത്തനം 119:105). സദൃശവാക്യങ്ങൾ 20:27 പറയുന്നു: “മനുഷ്യന്റെ ആത്മാവ് യഹോവയുടെ ദീപം ആകുന്നു.”
പുതിയനിയമത്തിലും വിളക്ക് ശക്തമായ ആത്മീയ പ്രതീകമാണ്. യേശു പറയുന്നു:“വിളക്ക് കൊളുത്തി പറയിൻകീഴിൽ വെക്കാതെ വിളക്കുതണ്ടിന്മേലത്രേ വെക്കുന്നത്.” (മത്തായി 5:15).
അതിന്റെ അടുത്ത ആശയം അതിലും പ്രധാനമാണ്:“അങ്ങനെ തന്നേ മനുഷ്യർ നിങ്ങളുടെ നല്ല പ്രവൃത്തികളെ കണ്ടു സ്വർഗ്ഗസ്ഥനായ നിങ്ങളുടെ പിതാവിനെ മഹത്വപ്പെടുത്തേണ്ടതിന് നിങ്ങളുടെ വെളിച്ചം അവരുടെ മുമ്പിൽ പ്രകാശിക്കട്ടെ.” (മത്തായി 5:16)
വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിലും ഏഴു പൊൻനിലവിളക്കുകൾ സഭകളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതായി കാണുന്നു (വെളിപ്പാട് 1:12, 20). അതുകൊണ്ട് വിളക്ക് എന്ന വസ്തുവിനെ തന്നെ ബൈബിൾ അശുദ്ധമായോ ദൈവവിരുദ്ധമായോ അവതരിപ്പിക്കുന്നില്ല.
- എല്ലാ വിളക്കുകൊളുത്തലും ഒന്നാണോ?
ഇവിടെയാണ് വിവേചനം ആവശ്യമായി വരുന്നത്. ബൈബിളിൽ എണ്ണവിളക്ക് ഉണ്ടെന്നതുകൊണ്ട് എല്ലാ മതാചാരങ്ങളിലുമുള്ള വിളക്കുകൊളുത്തൽ ക്രിസ്ത്യാനിക്ക് സ്വീകാര്യമാണെന്ന് പറയാനാവില്ല. അതുപോലെ മറ്റൊരു മതത്തിൽ വിളക്ക് ഉപയോഗിക്കുന്നു എന്ന കാരണത്താൽ എല്ലാ എണ്ണവിളക്കുകളും ക്രിസ്ത്യാനിക്ക് നിരോധിതമാണെന്നും ബൈബിളിൽ നിന്ന് നേരിട്ട് സ്ഥാപിക്കാനാവില്ല.
ഉദാഹരണത്തിന്, അപ്പം ബൈബിളിലുണ്ട്. കർത്തൃമേശയിലും അപ്പം ഉപയോഗിക്കുന്നു. എന്നാൽ അപ്പം കഴിക്കുന്ന ഓരോ അവസരവും കർത്തൃമേശയല്ല. വെള്ളം സ്നാനത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് വെള്ളത്തിൽ ഇറങ്ങുന്ന ഓരോ പ്രവൃത്തിയും സ്നാനമാകുന്നില്ല.
വസ്തു + ഉദ്ദേശ്യം + സാഹചര്യം + അതിന് നൽകുന്ന അർത്ഥം, ഇവയെ ഒരുമിച്ചാണ് പരിശോധിക്കേണ്ടത്. ഇതേ തത്ത്വം നിലവിളക്കിനും ബാധകമാണ്.
- വൈദ്യുതിവിളക്കും നിലവിളക്കും
ഇവിടെയാണ് ഇന്നത്തെ ചർച്ചയിലെ രസകരമായ വൈരുധ്യം.
ഒരു പെന്തെക്കോസ്ത് ആരാധനാലയത്തിൽ നൂറുകണക്കിന് വൈദ്യുതിവിളക്കുകൾ തെളിയുന്നു. LED ലൈറ്റുകളും അലങ്കാരവെളിച്ചങ്ങളും സ്റ്റേജ് ലൈറ്റുകളും ഉപയോഗിക്കുന്നു. അവ “വെളിച്ചം” നൽകുന്നതിനാൽ ആരും അതിനെ മതാചാരമായി കാണുന്നില്ല.
പക്ഷേ എണ്ണയും തിരിയും ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു പരമ്പരാഗത വിളക്ക് തെളിയുമ്പോൾ അതിന്റെ സാംസ്കാരിക ചരിത്രം കാരണം ചിലർ അതിനെ ഉടൻ മതചിഹ്നമായി വായിക്കുന്നു. ഭൗതികശാസ്ത്രത്തിന്റെ തലത്തിൽ രണ്ടിന്റെയും ലക്ഷ്യം വെളിച്ചമാണ്. ഒന്നിൽ വൈദ്യുതി പ്രകാശമുണ്ടാക്കുന്നു; മറ്റൊന്നിൽ എണ്ണയും തിരിയും ജ്വാലയുണ്ടാക്കുന്നു.
എന്നാൽ പ്രതീകാത്മക അർത്ഥത്തിന്റെ തലത്തിൽ അവ എല്ലായ്പ്പോഴും ഒരുപോലെയല്ല. ഒരു ക്ഷേത്രത്തിലെ ആചാരത്തിന്റെ ഭാഗമായി തെളിയിക്കുന്ന വിളക്കും വൈദ്യുതി പോയപ്പോൾ വീട്ടിൽ വെളിച്ചത്തിനായി തെളിയിക്കുന്ന എണ്ണവിളക്കും ഒരേ വസ്തുവായിരിക്കാം; പക്ഷേ രണ്ടിന്റെയും അർത്ഥം ഒന്നല്ല.
അതുകൊണ്ട് ചോദ്യം “വൈദ്യുതി വിളക്കാണോ ആണോ എണ്ണ വിളക്കാണോ ആണോ?” എന്നതല്ല. “ഈ വെളിച്ചം എന്തിനുവേണ്ടിയാണ് തെളിയിക്കുന്നത്, അതിലൂടെ എന്താണ് പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത്?” എന്നതാണ് പ്രധാന ചോദ്യം.
- പെന്തെക്കോസ്തിന്റെ ആശങ്ക എവിടെയാണ്?
കേരളത്തിലെ പെന്തെക്കോസ്ത് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ആദ്യകാല തലമുറകൾ മറ്റു മതാചാരങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെടുന്ന പല സാംസ്കാരിക രീതികളിൽനിന്നും വ്യക്തമായ അകലം പാലിച്ചു. അതിന് പിന്നിൽ ഒരു പ്രധാന ആത്മീയ ആശങ്ക ഉണ്ടായിരുന്നു: ക്രിസ്തുവിലുള്ള വിശ്വാസത്തിന്റെ വ്യത്യസ്തത നഷ്ടപ്പെടരുത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ വിഗ്രഹാരാധനയുമായി നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെടുന്ന ആചാരങ്ങളിൽനിന്നുള്ള വേർപാട് പെന്തെക്കോസ്ത് ആത്മീയതയുടെ ശക്തമായ ഭാഗമായിത്തീർന്നു. ഈ ജാഗ്രതയെ പരിഹസിക്കേണ്ടതില്ല.
1 കൊരിന്ത്യർ 10:14-ൽ പൗലോസ് ശ്ലീഹാ വ്യക്തമായി പറയുന്നു: “വിഗ്രഹാരാധന വിട്ടോടുവിൻ.” അതേസമയം അതേ അധ്യായത്തിൽ തന്നെ വിപണിയിൽ വിൽക്കുന്ന ഭക്ഷണത്തിന്റെ ഉറവിടത്തെക്കുറിച്ച് അനാവശ്യമായി അന്വേഷിക്കേണ്ടതില്ലെന്നും പൗലോസ് പറയുന്നു (1 കൊരിന്ത്യർ 10:25–26). അതാണ് അപ്പോസ്‌തോലന്റെ സമീപനത്തിലെ ശ്രദ്ധേയമായ സന്തുലിതാവസ്ഥ: വിഗ്രഹാരാധനയിൽ പങ്കാളിയാകരുത്; എന്നാൽ സൃഷ്ടിയിലെ ഓരോ വസ്തുവിനെയും വിഗ്രഹാരാധനയായി പ്രഖ്യാപിക്കരുത്.
- “എനിക്ക് തെറ്റല്ല” എന്നതുമാത്രം മതിയോ?
ക്രിസ്തീയ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ മറ്റൊരു വശവും കാണണം. പൗലോസ് അപ്പോസ്തോലൻ പറയുന്നു: “സകലത്തിനും എനിക്കു കർത്തവ്യമുണ്ട്; സകലവും പ്രയോജനമുള്ളതല്ല.” (1 കൊരിന്ത്യർ 6:12)
അതായത് ഒരു പ്രവൃത്തി ബൈബിളിൽ നേരിട്ട് നിരോധിച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്ന ചോദ്യം മാത്രം മതിയാകുന്നില്ല.
ഒരു സഭാനേതാവ് ചോദിക്കേണ്ട മറ്റു ചോദ്യങ്ങളുമുണ്ട്:
• ഇത് എന്റെ വിശ്വാസത്തെക്കുറിച്ച് എന്ത് സന്ദേശമാണ് നൽകുന്നത്?
• എന്റെ പ്രവൃത്തി വിശ്വാസികൾ എങ്ങനെ വായിക്കും?
• മറ്റൊരു മതത്തിന്റെ ആരാധനാചാരത്തിൽ പങ്കാളിയാകുന്നതായി ഇത് വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടുമോ?
• സുവിശേഷസാക്ഷ്യത്തിന് ഇത് സഹായകരമാണോ?
• അനാവശ്യമായ ഇടർച്ചയോ ആശയക്കുഴപ്പമോ സൃഷ്ടിക്കുമോ?
റോമർ 14-ലെ പൗലോസിന്റെ സമീപനം ഇവിടെ പ്രസക്തമാണ്. വ്യക്തിയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടൊപ്പം സഹോദരന്റെ മനസ്സാക്ഷിയും പരിഗണിക്കപ്പെടണം.
- നിലവിളക്ക് കൊളുത്തിയാൽ വിഗ്രഹാരാധനയാകുമോ?
ഈ ചോദ്യത്തിന് സാഹചര്യത്തെ അവഗണിച്ച് ഒരു പൊതുവായ ഉത്തരം നൽകുന്നത് ശരിയല്ല. ഒരു വ്യക്തി മറ്റൊരു ദൈവത്തിനുള്ള ആരാധനയുടെ ഭാഗമായി, പ്രാർത്ഥനയുടെയോ സമർപ്പണത്തിന്റെയോ മതചടങ്ങിന്റെയോ ഭാഗമായി വിളക്ക് തെളിയിക്കുന്നുവെങ്കിൽ അത് ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തിന് ഗുരുതരമായ ദൈവശാസ്ത്രപ്രശ്നം ഉയർത്തുന്നു.
എന്നാൽ ഒരു സ്കൂൾ, കോളേജ്, സാമൂഹിക സമ്മേളനം തുടങ്ങിയ വേദിയിൽ “പരിപാടിയുടെ തുടക്കം” എന്ന സാംസ്കാരിക രീതിയിൽ വിളക്ക് തെളിയിക്കുമ്പോൾ അതിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിലയിരുത്തലിൽ ഉദ്ദേശ്യം, ചടങ്ങിന്റെ സ്വഭാവം, അവിടെ ഉപയോഗിക്കുന്ന മതഭാഷ, പങ്കാളിയുടെ മനസ്സാക്ഷി, കാണുന്ന സമൂഹത്തിന് ലഭിക്കുന്ന സന്ദേശം തുടങ്ങിയ ഘടകങ്ങൾ പരിശോധിക്കണം. അതിനാൽ ഒരു ചിത്രമോ ഏതാനും സെക്കൻഡ് വീഡിയോയോ മാത്രം കണ്ടുകൊണ്ട് ഒരാളുടെ മുഴുവൻ ആത്മീയതയും വിധിക്കുന്നത് ക്രിസ്തീയ പക്വതയല്ല.
അതേസമയം ഒരു പ്രമുഖ ആത്മീയനേതാവിന്റെ പൊതുപ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് പ്രതീകാത്മക ശക്തിയുണ്ടെന്നതും മറക്കരുത്. സാധാരണ വിശ്വാസിയുടെ സ്വകാര്യപ്രവൃത്തിയെക്കാൾ നേതാവിന്റെ പൊതുപ്രവർത്തനം കൂടുതൽ ആളുകൾക്ക് സന്ദേശം നൽകും.
- വിളക്കും വെളിച്ചവും
ക്രിസ്തീയതയുടെ കേന്ദ്രം ഒരു പ്രത്യേക മാതൃകയിലുള്ള വിളക്കല്ല. യേശുക്രിസ്തുവാണ് കേന്ദ്രം. യേശു പറഞ്ഞു:
“ഞാൻ ലോകത്തിന്റെ വെളിച്ചം ആകുന്നു.”(യോഹന്നാൻ 8:12) അതുകൊണ്ട് ക്രിസ്തീയതയുടെ ചോദ്യം: “ഏത് വിളക്ക്?” എന്നതിൽ അവസാനിക്കരുത്. മറിച്ച്, ആരുടെ വെളിച്ചമാണ് നമ്മിലൂടെ പ്രകാശിക്കുന്നത്?എന്നിടത്തേക്കാണ് എത്തേണ്ടത്. വീട്ടിൽ LED തെളിഞ്ഞിട്ടും ഹൃദയത്തിൽ ഇരുട്ടുണ്ടാകാം.
സഭയിൽ ആയിരം വാട്ട് വെളിച്ചമുണ്ടായിട്ടും സമൂഹത്തിലേക്ക് ക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിച്ചം എത്താതിരിക്കാം. നിലവിളക്ക് കൊളുത്താത്തവനും അസൂയയുടെയും വിദ്വേഷത്തിന്റെയും ഇരുട്ടിൽ ജീവിക്കാം.
നിലവിളക്കിനെതിരെ പോരാടുന്നതിനിടെ സ്നേഹത്തിന്റെ വിളക്ക് അണഞ്ഞുപോകാനും സാധ്യതയുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് വസ്തുക്കളുടെ വിശുദ്ധിയേക്കാൾ ഹൃദയത്തിന്റെ വിശുദ്ധിയെയാണ് പുതിയനിയമം നിരന്തരം മുൻനിർത്തുന്നത്.
- രണ്ടു അതിരുകളും ഒഴിവാക്കണം
ഈ വിവാദത്തിൽ പെന്തെക്കോസ്ത് സമൂഹം രണ്ടു അതിരുകളും സൂക്ഷിക്കണം. ഒരു വശത്ത്:
“ഇതൊക്കെ വെറും സംസ്കാരമാണ്; എന്തും ചെയ്യാം” എന്ന സമീപനം. മറ്റൊരു വശത്ത്: “മറ്റൊരു മതസമൂഹം ഉപയോഗിക്കുന്ന എല്ലാ വസ്തുക്കളും അശുദ്ധമാണ്” എന്ന സമീപനം. രണ്ടും ബൈബിൾപരമായ വിവേചനത്തെ ദുർബലപ്പെടുത്താം. ക്രിസ്തീയ സാക്ഷ്യം സംസ്കാരത്തെ മുഴുവനായി നിരസിക്കുന്നതുമല്ല; സംസ്കാരത്തിലെ എല്ലാറ്റിനെയും പരിശോധനയില്ലാതെ സ്വീകരിക്കുന്നതുമല്ല.
“സകലവും ശോധന ചെയ്തു നല്ലതു മുറുകെപ്പിടിപ്പിൻ.” (1 തെസ്സലൊനീക്യർ 5:21).
കൂടുതൽ ആരോഗ്യകരമായ സമീപനം: വിളക്കല്ല, അതിന് നൽകുന്ന അർത്ഥമാണ് ചോദ്യം. നിലവിളക്കിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഇന്നത്തെ ചർച്ച ഒരു നല്ല അവസരമാക്കാം. വ്യക്തികളെ ആക്രമിക്കാനല്ല; നമ്മുടെ ദൈവശാസ്ത്രം പരിശോധിക്കാൻ. നിലവിളക്ക് ഒരു വസ്തുവാണ്. വെളിച്ചം ഒരു പ്രകൃതിഘടനയാണ്. എന്നാൽ ആരാധന ഒരു ആത്മീയപ്രവൃത്തിയാണ്. ഈ മൂന്നിനെയും ഒന്നായി കലർത്തരുത്.
അതേസമയം പ്രതീകങ്ങളുടെ ശക്തിയും അവഗണിക്കരുത്. ഒരു ക്രിസ്തീയ നേതാവ് പൊതുസമൂഹത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ “എനിക്ക് ഇത് ചെയ്യാൻ സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ടോ?” എന്ന ചോദ്യം മാത്രമല്ല, “ഞാൻ ഇത് ചെയ്യുമ്പോൾ ക്രിസ്തുവിനെക്കുറിച്ച് എന്ത് സന്ദേശമാണ് നൽകുന്നത്?” എന്നും ചോദിക്കണം.
അതുപോലെ വിമർശിക്കുന്ന വിശ്വാസിയും ചോദിക്കണം:“ഞാൻ സത്യത്തിനുവേണ്ടിയാണോ സംസാരിക്കുന്നത്, അതോ ഒരു സഹോദരനെ വിധിക്കാനുള്ള അവസരമാണോ അന്വേഷിക്കുന്നത്?” ക്രിസ്തീയത നിലവിളക്കിന്റെയോ മെഴുകുതിരിയുടെയോ വൈദ്യുതിവിളക്കിന്റെയോ മതമല്ല.
അത് വെളിച്ചമായ ക്രിസ്തുവിനെ പിന്തുടരുന്നവരുടെ വിശ്വാസമാണ്. വിളക്കിന്റെ രൂപത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തർക്കത്തിനിടയിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിച്ചം നമ്മിൽ അണഞ്ഞുപോകരുത്. “നിങ്ങൾ ലോകത്തിന്റെ വെളിച്ചം ആകുന്നു” (മത്തായി 5:14).
