സങ്കീർത്തനക്കാരനായ ദാവീദിനെതിരെ തെറ്റും ആക്ഷേപങ്ങളും ആരോപിക്കപ്പെട്ടു. അപ്പോൾ താൻ നിരപരാധിയാണെന്ന് പ്രതികരിക്കുകയും നീതിക്കുവേണ്ടി ദൈവാലയത്തിൽ പോകുകയും ചെയ്തു. (1 രാജാക്കന്മാർ 8:31-32 കാണുക.) പാപരഹിതനാണെന്ന് അദ്ദേഹം അവകാശപ്പെട്ടില്ല, മറിച്ച് തനിക്കെതിരെ ചുമത്തിയ ആരോപണങ്ങളിൽ താൻ നിരപരാധിയാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു. തന്റെ വാദങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി നീതിക്കുവേണ്ടി അദ്ദേഹം അപേക്ഷിച്ചു.
ഈ സങ്കീർത്തനം 7, 17 എന്നിവയോട് സാമ്യമുള്ളതും 25-ാം സങ്കീർത്തനത്തോടു ചേർന്നു നിൽക്കുന്നതുമാണ്.ദാവീദിന്റെ കർതൃത്വം ചിലർ നിഷേധിക്കുന്നുണ്ട്. കുറ്റാരോപണങ്ങളുടെ വേദനിപ്പിക്കുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ ദാവീദ് ദൈവത്തിന്റെ ആലയമായ കൂടാരത്തിൽ ചെന്ന് ദൈവമുമ്പാകെ തന്റെ ഹൃദയം
പകരുന്നു.
ന്യായീകരണത്തിനായുള്ള ഒരു അപേക്ഷ (26:1-3)
സങ്കീർത്തനക്കാരൻ ദൈവത്തോട് വിശ്വസ്തനായിരുന്നു, വ്യക്തിപരമായ സമഗ്രതയുടെ ജീവിതശൈലിയിൽ അദ്ദേഹം ജീവിതം നയിച്ചു. ദൈവത്തിലുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിശ്വാസവും ആശ്രയവും അചഞ്ചലമായിരുന്നു. അങ്ങനെ അദ്ദേഹത്തിന് നീതിക്കായി പ്രാർത്ഥിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. ദൈവം തന്നെ ഹൃദയത്തിലും മനസ്സിലും – ആന്തരിക മനുഷ്യനിൽ – തെളിയിക്കണമെന്നും പരീക്ഷിക്കണമെന്നും പരിശോധിക്കണമെന്നും അദ്ദേഹം ആവശ്യപ്പെട്ടു. “യഹോവേ എനിക്ക് ന്യായംപാലിച്ചു തരേണമേ; ഞാനെന്റെ നിഷ്കളങ്കതയിൽ നടക്കുന്നു; ഞാൻ ഇളകാതെ യഹോവയിൽ ആശ്രയിക്കുന്നു. എന്നെ പരീക്ഷിച്ചു ശോധനചെയ്യേണമേ; എന്റെ അന്തരംഗവും എന്റെ ഹൃദയവും പരിശോധിക്കേണമേ”(വാക്യം1,2).
നിഷ്കളങ്കതയുടെ ഒരു അപേക്ഷ (26:4-7)
തെറ്റായ ജനക്കൂട്ടത്തോടൊപ്പം ഓടുന്നതിൽ നിന്ന് താൻ വിട്ടുനിന്നതായി ആരാധകൻ തറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. അവൻ ദുഷ്ടന്മാരുമായി സഹവസിച്ചില്ല (വാക്യങ്ങൾ 4-5). തന്റെ നിരപരാധിത്വത്തെ പ്രതീകപ്പെടുത്തുന്നതിനായി ഒരു ആചാരമായി, അവൻ കർത്താവിന്റെ മുമ്പാകെ കൈ കഴുകിഎന്നു കാണാം (വാക്യം 6). യേശുവിന്റെ വിചാരണയെത്തുടർന്ന് പീലാത്തോസിന്റെ പ്രവൃത്തി ഓർക്കുക (മത്തായി 27:24). ആരാധനയ്ക്ക് മുമ്പ് ആചാരപരമായി കൈ കഴുകുന്നത് വിശുദ്ധിയുടെ പ്രതീകമായ ഒരു പതിവായിരുന്നു (പുറ. 30:17-21).
അടുത്തതായി, അവൻ ദൈവത്തിന്റെ മഹത്തായ പ്രവൃത്തികളെക്കുറിച്ച് പാടി, ഒരു ഘോഷയാത്രയോടെ യാഗപീഠത്തിന് ചുറ്റും നടന്നു (വാക്യം 7). “ദുഷ്പ്രവർത്തിക്കാരുടെ സംഘത്തെ ഞാൻ പകച്ചിരിക്കുന്നു; ദുഷ്ടന്മാരോടുകൂടെ ഞാൻ ഇരിക്കുകയുമില്ല. സ്തോത്രസ്വരം കേൾപ്പിക്കേണ്ടതിനും നിന്റെ അത്ഭുത പ്രവർത്തികൾ ഒക്കെയും വർണ്ണിക്കേണ്ടതിനും ഞാൻ കുറ്റമില്ലായ്മയിൽ എന്റെ കൈകളെ കഴുകുന്നു; യഹോവേ, ഞാൻ നിന്റെ യാഗപീഠത്തെ വലം വയ്ക്കുന്നു”(വാക്യം 5 – 7).
ഭക്തിയുടെ ഒരു അപേക്ഷ (26:8-12)
ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വം വസിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ ആലയത്തെ സങ്കീർത്തനക്കാരൻ സ്നേഹിച്ചു (വാക്യം 8). ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വം പെട്ടകവും കരുണയും തേജസ്സും വെളിപ്പെടുത്തപ്പെട്ട സാന്നിധ്യമാണ് (പുറ. 33:18-22). സങ്കീർത്തനക്കാരന് ദൈവസന്നിധിയിൽ സമാധാനം തോന്നി, ദൈവം നീതിപൂർവ്വം വിധിക്കുമെന്ന് അവന് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.
അകാലമരണം ഉൾപ്പെടെയുള്ള ദുഷ്ടന്മാരുടെ വിധിയിൽ നിന്ന് തന്നെ രക്ഷിക്കണമെന്ന് അവൻ അപേക്ഷിച്ചു (വാക്യം 9-10). കർത്താവിന്റെ മുമ്പാകെ “സമനിലത്ത്” അവന് സുരക്ഷിതത്വം തോന്നി (വാക്യം 12). “ ഞാനോ നിന്റെ നിഷ്കളങ്കതയിൽ നടക്കും; എന്നെ വീണ്ടെടുത്തു എന്നോട് കൃപ ചെയ്യേണമേ”(വാക്യം 11).
ഈ ഗീതത്തിൽ കവി തന്റെ ആത്മീയ സദ്ഗുണത്തെക്കുറിച്ച് വീമ്പിളക്കുകയായിരുന്നില്ല; മറിച്ച്, അദ്ദേഹം സ്വന്തം സാക്ഷ്യം പ്രഖ്യാപിക്കുകയാണ്. ദൈവത്തോടുള്ള തന്റെ വിശ്വാസത്തിനും വിശ്വസ്തതയ്ക്കും അദ്ദേഹം സാക്ഷ്യം നൽകുകയായിരുന്നു.
നാം തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെടുമ്പോഴും വിമർശിക്കപ്പെടുമ്പോഴും നമ്മുടെ പ്രതികരണം എന്താണ്. ഭക്തിയോടെ ദൈവസന്നിധിയിൽ ചെന്ന് ഹൃദയം പകരുവാൻ നമുക്കു കഴിയുന്നുണ്ടോ?
